Wanneer we het in België over de talenkwestie hebben, wordt daarmee geduid op de politieke verhoudingen in en rond de hoofdstad alsook tussen het Nederlandstalige en het Franstalige landsgedeelte. Dit is echter niet de enige talenkwestie die België rijk is. Een andere, en naar mijn mening, grotere ‘talenkwestie’ vinden we binnen de grenzen van één taalgebied. Dat is de kwestie van de taalverwaarlozing die zich steeds meer en duidelijker uit. Onderzoeken tonen aan dat een zeer groot deel van onze jeugd niet meer in staat is om correct Nederlands te schrijven. Teksten staan bol van de spel- en grammaticafouten, zinsconstructies hangen met haken en ogen aan elkaar en sommige woorden zijn in die mate vervormd dat ze haast onverstaanbaar zijn. De technologie waar kinderen vandaag mee opgroeien, heeft hier zeker zijn aandeel in. Onze jeugd schrijft sms taal, alles wordt herleid tot afkortingen en letterwoorden. En dat heeft een duidelijke invloed op hun algemene taalkennis. Een taalkwestie die dringend geadresseerd moet worden, willen we dat onze taal niet verloren gaat. Anders zal er binnenkort geen taal meer zijn om talenkwesties rond te voeren.
